Εκλογικές επιλογές στον καιρό της διαρκούς πολυ-κρίσης

 

Οι εποχές που η ελληνική γλώσσα υπήρξε εξαγωγός λέξεων και όρων επιστημονικών (και όχι μόνον) έχει παρέλθει προ πολλού. Έχοντας η ίδια απολέσει τον δυναμισμό και τη ζωντάνια της, αντανακλώντας την υποχώρηση του ειδικού βάρους και της εμβέλειας της ελληνόφωνης σκέψης και πνευματικής παραγωγής, εισάγει πλέον αθρόα στην καθομιλουμένη, αλλά και στη γραπτή εκδοχή της, πληθώρα λέξεων και ορολογιών, ως επί το πλείστον από την αγγλική, κυρίως γιατί τα σύγχρονα ρεύματα σκέψης και προβληματισμού γεννιούνται στην εσπερία. Ενίοτε δε συμβαίνει και το οξύμωρο να επανεισάγουμε από τα αγγλικά ελληνικής εν πολλοίς προέλευσης νεολογισμούς, όπως οι όροι poly-crisis (πολυ-κρίση) και perma-crisis (διαρκής κρίση) που κυριαρχούν το τελευταίο διάστημα στους διεθνείς και δευτερευόντως στους ελληνικούς οργανισμούς στρατηγικών αναλύσεων.

Δεν ξέρω τι να παίξω στα παιδιά

 

Ο λόγος περί γενεών, πολλώ μάλλον δε ο  λόγος περί υπαρκτών ή επαπειλούμενων διαγενεακών χασμάτων, ρέπει συχνά προς την απλουστευτική γενίκευση, τις στερεοτυπικές διακρίσεις ή τον ανούσιο μελοδραματικό συναισθηματισμό. Ακόμη συχνότερα διαχωρίζει, χωρίς να διαφωτίζει. Εντούτοις, στην παρούσα συγκυρία, στον βασανιστικά αργό και διαστελλόμενο χωρο-χρόνο της νομοτελειακά επερχόμενης εξόδου από τον σκληρό πυρήνα της πανδημίας, το ζήτημα της υποδόριας διαγενεακής ρηγμάτωσης του κοινωνικού κορμού είναι πιθανότατα υπαρκτό. Και είναι κρίσιμο. 

Ποιοι είναι οι «ιδιοκτήτες του λαού»;

Αναδημοσιεύω σήμερα από την Καθημερινή της Κυριακής μια συγκλονιστική συνέντευξη 
του 95χρονου Δημήτρη Ραυτόπουλου λογοτεχνικού κριτικού της μαρξιστικής σχολής συνιδρυτή μαζί με τους Τάσο Λειβαδίτη, Τίτο Πατρίκιο και Κώστα Κουλουφάκο της ιστορικής «Επιθεώρησης Τέχνης» και στρατευμένου αριστερού (με εξορίες και ξερονήσια). Η κριτική του στην απερχόμενη κυβέρνηση είναι ανελέητη και οι προσδοκίες του για την επόμενη μέρα σαφείς.....

H Ελλάδα στην πρώτη γραμμή

Πριν από ακριβώς 8 χρόνια (στις 29 Ιουνίου του 2011) και εν μέσω της κορύφωσης των συγκεντρώσεων των λεγόμενων «αγανακτισμένων», ο διακεκριμένος Βρετανός ιστορικός Mark Mazower (ειδικός στην ελληνική και βαλκανική ιστορία και ιδιαίτερα δημοφιλής στην χώρα μας) δημοσίευσε ένα άρθρο στους New York Times με τον τίτλο: «Η Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας, κλονίζει τον πλανήτη» ("Democracy’s Cradle, Rocking the World"), το οποίο προκάλεσε αίσθηση και βεβαίως αναδημοσιεύθηκε και συζητήθηκε ευρέως και στην χώρα μας. Στο άρθρο του αυτό ο Mazower ισχυριζόταν, ότι η μικρή αυτή χώρα της Νότιας Βαλκανικής χερσονήσου κατάφερνε πάντα στα 200 περίπου χρόνια της νεότερης ιστορίας της να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της εξέλιξης στην Ευρώπη, λειτουργώντας μάλιστα ως προάγγελος σημαντικών μεταβολών και δομικών αλλαγών σε ευρωπαϊκό ή/και παγκόσμιο επίπεδο.

Εκτός θέματος, μονίμως...

Δύο μόλις εβδομάδες απομένουν πριν οι Έλληνες πολίτες (ακριβέστερα οι κάτοικοι της Ελλάδος, γιατί η κυβέρνηση πεισματικά και υστερόβουλα αρνείται τη δυνατότητα ψήφου στον τόπο διαμονής τους στους απόδημους Έλληνες πολίτες) βρεθούν για πρώτη φορά μετά από τέσσερα έτη πίσω από το παραβάν και μπροστά από τις κάλπες των εύρω- και αυτοδιοικητικών εκλογών και ενώ η οξύτητα στην κεντρική πολιτική σκηνή περισσεύει, η κοινωνία μοιάζει να παραμένει σε μια κατάσταση παρατεταμένης αφασίας και παραζάλης. Παρά το γεγονός ότι η ξεκάθαρη και απολύτως αναγκαία ήττα της μακράν χειρότερης και πλέον επικίνδυνης κυβέρνησης της μεταπολίτευσης φαντάζει βεβαία και πιθανότατα θα είναι προάγγελος μιας ακόμη βαρύτερης ήττας της στις αναπόφευκτες γι αυτήν βουλευτικές εκλογές που θα ακολουθήσουν, όση βουλητική αισιοδοξία κι αν επιστρατεύσει ένας στοιχειωδώς ψύχραιμος παρατηρητής των δρωμένων στην ελληνική κοινωνία, δεν μπορεί παρά να ανησυχεί για την ποιότητα, το επίπεδο και τη θεματολογία του δημοσίου «διαλόγου» (κι εδώ δεν αναφέρομαι μόνο στον υποτιθέμενο διάλογο των κομμάτων και των πάσης φύσεως δημοσιολογούντων, αλλά και στην ακατάσχετη και εν πολλοίς ανούσια φλυαρία των κοινωνικών δικτύων) και την αδυναμία εστίασης και ιεράρχησης τόσο των σημαντικών προβλημάτων, κινδύνων και απειλών που σοβούν, όσο και των εξίσου σημαντικών ευκαιριών, δυνατοτήτων και προοπτικών που διανοίγονται.
Με δυο λόγια η χώρα παραμένει εμμονικά, μακάρια και μοιρολατρικά... απολύτως εκτός θέματος.

Δυσμενής μετάθεση

Ο Νικήτας Κακκαβάς είναι γνωστός στους παλαιότερους αναγνώστες αυτής της διαδικτυακής γωνιάς. Συνάδελφος καρδιολόγος στην ακριτική Φλώρινα, ακάματος εργάτης της επιστήμης και του πνεύματος, πολυτάλαντος, γλωσσικά ευαίσθητος όσο και καταρτισμένος, καλός φίλος.
   Με μεγάλη χαρά και ιδιαίτερη συγκίνηση αναγγέλω σήμερα την έκδοση μιας ποιητικής συλλογής που ανθολόγησε και επιμελήθηκε της "Δυσμενούς μετάθεσης".
Ο τόμος είναι αφιερωμένος στον ποιητή Μίμη Σουλιώτη.

Μια μικρή ποιητική ανθολογία με στίχους που αποτυπώνουν το ακριβές περίγραμμα της ελληνικής επαρχίας, μέσα από το θυμικό πρίσμα και την ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία του κάθε ποιητή. Μια ποιητική τοπιογραφία για όλα εκείνα τα φωτοευαίσθητα αισθήματα, όπως η ευσυγκινησία, η ονειροπόληση, η διαφορετικότητα, η αξιοπρέπεια της μοναξιάς, που ανθίστανται και λαθροβιώνουν στον σκληρό και δύσβατο μεσημβρινό της ελληνικής επαρχίας.

Ανθολογούνται 140 ποιητές και περισσότερα από 300 ποιήματα. Συνομιλούν ομοτράπεζοι μεγάλοι και αρτεσιανοί ποιητές μαζί με κάποιους που υπήρξαν ολιγογράφοι ή χαρακτηρίζονται ως «ελάσσονες», ενώ ανθολογούνται και ποιήματα άσημα αλλά όχι ασήμαντα από ερασιτέχνες ποιητές «αυτοεκδιδόμενους».

Το...πραγματικό πρόβλημα του Πινόκιο

Συμβαίνει συχνά να εστιάζει κανείς στο προφανές νόημα ή την προφανή ερμηνεία ενός μύθου, μιας δοξασίας ή και ενός γεγονότος ακόμη, και να παραβλέπει λιγότερο προφανή αν και δυνητικά εξίσου ή και περισσότερο σημαντικά συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν από μία ενδελεχέστερη και εναργέστερη προσέγγιση του ιδίου μύθου δοξασίας ή γεγονότος. Η εκ των θεμελιωτών της επιστήμης της πολιτικής οικονομίας Susan Strange στο έργο της «H υποχώρηση του Κράτους» (Τhe retreat of State) προσεγγίζει τον μύθο του Πινόκιο με μια διαφορετική οπτική. Το πραγματικό λοιπόν πρόβλημα του Πινόκιο δεν ήταν ότι απεκαλύπτετο ψευδόμενος από την επιμήκυνση της μύτης του, δεν ήταν αυτή η -τρόπον τινά- κατάρα του: αυτό εν πολλοίς το κατάλαβε κάποια στιγμή και σταμάτησε τα ψέματα. Το πραγματικό πρόβλημα του μικρού Πινόκιο ξεκίνησε όταν με μαγικό τρόπο μεταμορφώθηκε από ξύλινη μαριονέτα σε μικρό παιδί. Όταν εξαφανίστηκαν τα σχοινάκια που προδιέγραφαν και καθόριζαν τις κινήσεις του, όταν εκλήθη να διαχειριστεί την ελευθερία του και να κάνει τις επιλογές του. Τότε οδηγήθηκε  από το ένα σφάλμα στο άλλο και νομοτελειακά (;) κατέληξε στη γαστέρα του κήτους.

Πως πεθαίνουν οι δημοκρατίες

Αναδημοσιεύω σήμερα μια εξαιρετική συνέντευξη του καθηγητή διακυβέρνησης του Χάρβαρντ Στίβεν Λεβίτσκι στον Παύλο Παυλόπουλο, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Καθημερινή (11/03/2018) με αφορμή το βιβλίο που συνέγραψε με τον συνάδελφό του Ντάνιελ Ζίμπλατ «How Democracies Die» («Πως πεθαίνουν οι δημοκρατίες»). Ο καθηγητής Λεβίτσκι περιγράφει με ιδιαίτερη ενάργεια αλλά και απλότητα την παρατηρούμενη σε όλο και περισσότερες χώρες  βραδεία, αθόρυβη και αδιόρατη διολίσθηση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας σε  αυταρχικό απολυταρχικό καθεστώς με κοινοβουλευτικό μανδύα. Η εργαλειοποίηση των δημοψηφισμάτων για θεσμική υπονόμευση της διάκρισης των εξουσιών, η διχαστική ρητορεία, οι διώξεις πολιτικών αντιπάλων, η συνωμοσιολογία, η προσπάθεια ελέγχου των μέσων ενημέρωσης και καθυπόταξης της Δικαιοσύνης και εν τέλει η κυριαρχία κλίματος φόβου και ανελευθερίας χωρίς την τυπική κατάργηση των εκλογών είναι μερικά από τα στάδια της πορείας αργού θανάτου της δημοκρατίας, συχνά με τη «συναίνεση» σημαντικής ή/και παροδικά πλειοψηφικής μερίδας της κοινωνίας. Καμία χώρα δεν φαίνεται να είναι ασφαλής και καμία κοινωνία απόλυτα θωρακισμένη, ακόμα και στον σκληρό πυρήνα της Δύσης. Ο Λεβίτσκι υπογραμμίζει τις ευθύνες των πολιτών και την απόλυτη ανάγκη επαγρύπνησής τους για την προστασία της ουσίας, της ποιότητας ακόμη και της υπόστασης της δημοκρατίας.
   Είναι πάντως ευδιάκριτες οι ομοιότητες των όσων συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια και στην χώρα μας με την περιγραφή που θα διαβάσετε.
Και δυστυχώς είναι βέβαιο πως οι ομοιότητες δεν είναι καθόλου συμπτωματικές....

Κι εσύ να λείπεις...

Ήσουν ΛΕΒΕΝΤΗΣ !!!

Ήσουν αληθινός, γνήσιος, ατόφιος.
Ήσουν τίμιος, ευθύς και καθάριος.
Ήσουν χαρισματικός χωρίς ίχνος έπαρσης.
Ήσουν γενναίος και στον φόβο σου.
Ήσουν ταπεινά γενναιόδωρος.
Ήσουν παθιασμένος χωρίς εμπάθεια.
Ήσουν μαχητής, αλλά και μετριοπαθής.
Ήσουν οξύθυμος, αλλά και μεγαλόκαρδος.
Ήσουν οξυδερκής, αλλά και παιδικά αφελής.
Ήσουν φλογερός, αλλά και μειλίχιος.
                                           Ήσουν αιρετικός, αλλά και παραδοσιακός.
                                           Ήσουν ρηξικέλευθος, αλλά και συντηρητικός.

                                           Ήσουν φωτεινός και στα σκοτάδια σου.

Ήσουν λειτουργός της επιστήμης και αγωνιστής της δημοκρατίας.

Ήσουν ...αγνός φίλαθλος.
Ίσως γιατί γνώριζες ότι η ζωή είναι άθλημα και άθλος. Ότι χρειάζεται υψηλή στοχοθεσία, αγώνα, πίστη, φρόνημα, φιλοδοξία, ήθος. Ότι χρειάζεται δύναμη στην ήττα και ταπεινότητα στη νίκη. Ότι και οι θρίαμβοι είναι προσωρινοί, στιγμιαίοι, αλλά ότι οι στιγμές είναι η ζωή μας. Ότι ο συναθλητής-συνάνθρωπος έχει ανάγκη στήριξης και συμπαράστασης, αλλά ότι στον αντίπαλο-συνάνθρωπο οφείλουμε σεβασμό και αναγνώριση.

Αγάπησες μέχρι τέλους τη ζωή.
Αγάπησες τον τόπο σου, τη γνώση, τον αγώνα, τις απολαύσεις, την προκοπή.
Αγάπησες τον άνθρωπο.
Αγάπησες τις αδυναμίες σου.
Αγάπησες τον έρωτα.
Αγάπησες τους ασθενείς σου, τους συνεργάτες σου, τους φίλους σου.
Αγάπησες τα παιδιά σου.

Αγάπησες την Ντίνα, την πυξίδα και το νόημα της ζωής σου.

Αγαπήθηκες πολύ.

Περισσότερο απ'όσο ποτέ φαντάστηκες.

Ήσουν πάντα περήφανος για μας. Το νιώθαμε στο κάθε μας βήμα. Ίσως το θεωρούσαμε και..δεδομένο. Έπρεπε να γίνω πατέρας....ΠΑΤΕΡΑ, για να καταλάβω πόσο σημαντικό ήταν.
Εμείς όμως πατέρα, ίσως δεν σου είπαμε ποτέ πόσο περήφανοι ήμασταν για σένα. Πόσο γεμάτοι από σένα ήμασταν. Και πόσο μας καθόρισες.

Ήσουν πάντα εκεί.

Θα είσαι πάντα εδώ.

Πατέρα σε ευχαριστώ.

Πιο επικίνδυνα από ποτέ- Greek Fatigue

Δεν είναι λίγοι οι ζωηρά ανησυχούντες πολίτες, που εκτιμούν, ότι η εικόνα αδιεξόδου, που μοιάζει να δημιουργείται στην αέναη "διαπραγμάτευση" της ελληνικής κυβέρνησης με τους "θεσμούς" (εταίρους και λοιπούς πιστωτές του ελληνικού κράτους), τα στενά χρονικά περιθώρια που δημιουργούνται και η εν γένει ομηρεία της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας τείνουν να προσλάβουν χαρακτηριστικά που προσομοιάζουν επικίνδυνα με το δραματικό καλοκαίρι του 2015. Θα μπορούσα άνετα να συμπεριλάβω τον εαυτό μου στην ανωτέρω περιγραφείσα ομάδα πολιτών, αν δεν εκτιμούσα ότι η υπό διαμόρφωση κατάσταση είναι στην πραγματικότητα ακόμη πιο επικίνδυνη από εκείνη του προ διετίας θέρους.    

Η νεωτερικότητα, ο ανορθολογισμός και η...θεία από το Σικάγο

Θα θυμάστε, φαντάζομαι, μια από τις πιο γνωστές και αγαπημένες ταινίες του παλιού, ηθογραφικού ελληνικού κινηματογράφου, τη  «Θεία από το Σικάγο», με την ανυπέρβλητη Γεωργία Βασιλειάδου. Στο φιλμ αυτό, παραγωγής 1957 (σε σενάριο και σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου), γυρισμένο σε μια εποχή που η χώρα πάλευε ακόμη να επουλώσει τις πληγές της κατοχής και του εμφυλίου και να θέσει τις βάσεις για την εντυπωσιακή οικονομική ανάπτυξη που επακολούθησε, ο χαρακτήρας που ενσάρκωσε με το αστείρευτο ταλέντο και το μοναδικό της μπρίο η Γεωργία Βασιλειάδου εκπροσωπεί, πιστεύω, την «έξυπνη» εκδοχή της νεωτερικότητας που επιβάλλεται χωρίς να καταδυναστεύει, που εδραιώνεται χωρίς να ξεθεμελιώνει, που παρακάμπτει εμπόδια χωρίς να ισοπεδώνει.

Ο ναρκισσισμός της ήττας

Είμαστε μια κοινωνία γαλουχημένη με τον μύθο των «ενδόξων» ηττών και όχι με τον πραγματισμό των προσεκτικά σχεδιασμένων νικών. Θαυμάζουμε τον ηρωισμό του αδιεξόδου και όχι τη μεθοδικότητα αναζήτησης διεξόδου. Εξυψώνουμε την αποκοτιά της βουλησιαρχίας που αγνοεί τους συσχετισμούς δυνάμεων και ηττάται και ελεεινολογούμε την προσεκτική και επίπονη προετοιμασία, τη συνεργασία, τις συμμαχίες που απαιτούνται για μια νικηφόρα στρατηγική. Σνομπάρουμε τον αργό, προσγειωμένο, σταθερό βηματισμό της πραγματικής προόδου και γοητευόμαστε -θανάσιμα- από το μεταφυσικό «μεγαλείο» των αλμάτων στο κενό.

Με το χτυποκάρδι της επιστροφής

Το ποίημα που ακολουθεί είναι ένα ποίημα για τη προσφυγιά γραμμένο από τον Κύπριο συνάδελφο Ρηγίνο Μέσσιο. Ο Ρηγίνος γεννήθηκε το 1951 στην Αμμόχωστο, σπούδασε ιατρική στο Α.Π.Θ. και εργάζεται στο Κέντρο Υγείας Αμυνταίου. Γράφει ποιήματα, καλλιεργεί τη γη, φτιάχνει δικό του κρασί και ούζο.

(Ευχαριστώ τον αγαπημένο φίλο και καλό συνάδελφο Νικήτα Κακκαβά για την κοινοποίηση).



ΜΕ ΤΟ ΧΤΥΠΟΚΑΡΔΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ

Να ‘χα κομμάτι Καρπασία, Πενταδάχτυλο, Μεσαόρια

ότι τις νύχτες τούτες μακριά σου έσκαβα μέσα στον ύπνο μου

την αυλή μου, την αμμουδιά μου, το χωράφι μου,

γιατί τούτη τη γη δεν την ορίζω.

Παλεύω, ψάχνω, αγωνιώ σαν Προμηθέας

που κλέβει τη φωτιά σε ξένο τόπο

η κατάρα του πρόσφυγα δεσμώτη που δεν μπορεί να ριζώσει.

Ουσιαστικά επαναλαμβανόμαστε

με καινούργιες λέξεις, καινούργιες προτάσεις, ιδεολογίες και πείσματα.

Η ελπίδα ...έφυγε;

Η συμπλήρωση, τις ημέρες αυτές, ενός χρόνου της διακυβέρνησης της χώρας από το φαινομενικά παράταιρο κυβερνητικό σχήμα των ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-ΑΝ.ΕΛ. αποτέλεσε την αφορμή για τη συγγραφή εκατοντάδων, επετειακών τρόπον τινά, άρθρων και αναλύσεων που, ανεξάρτητα από τις επιμέρους οπτικές γωνίες και την εν γένει πολιτική τοποθέτηση του εκάστοτε συντάκτη τους, κατατείνουν σε μια κοινή συνισταμένη: η θητεία και τα πεπραγμένα του εν λόγω κυβερνητικού σχηματισμού υπολείπονται -στην καλύτερη περίπτωση- των ανεδαφικών, ενδεχομένως, αλλά υπαρκτών προσδοκιών που είχαν καλλιεργηθεί σε μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης -και όχι μόνο στους ψηφοφόρους της κυβερνητικής πλειοψηφίας- για την έλευση "για πρώτη φορά" της "Αριστεράς" στην εξουσία.

Είναι θέμα αυτογνωσίας

«Δημαγωγούντες εκάστοτε τον ελληνικόν λαόν και καπηλευόμενοι τον πατριωτισμόν, διά να παραστήσωμεν εις αυτόν ότι είναι λαός περιούσιος [...] καταντήσαμεν να πείσωμεν αυτόν ότι εις τον αγώνα του πολιτισμού και εις τον αγώνα της προόδου και εις τον αγώνα της αμίλλης δεν έχει ανάγκην, όπως επικρατήση, να μεταχειρισθή τα ίδια όπλα τα οποία μεταχειρίζονται οι άλλοι λαοί. [...] Πάντα ταύτα κατορθώσαμεν να πείσωμεν τον λαόν ότι ήσαν περιττά. Συγχρόνως αφήσαμεν αυτόν να επαναπαύεται ότι, εάν του λείψουν όλα τα άλλα εφόδια, δύναται όμως, κρατών επάνω εις τον δίσκον της επαιτείας τας παρελθούσας δόξας του, να προσέρχεται εκάστοτε προς τους ισχυρούς εκείνους, οι οποίοι κατ’ άλλον τρόπον εργασθέντες εγένοντο ισχυροί, διά να ζητή υπέρ εαυτού ως επαιτείαν, επί τη βάσει των παλαιών περγαμηνών του, όπως υπερασπίζη τα δίκαιά του.»

                                                                                                                        Ελευθέριος Βενιζέλος

   Eργάζομαι σε ένα από τα καλύτερα νοσοκομεία της χώρας, ίσως και από τα πλέον διακεκριμμένα στο είδος του ακόμα και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Αποτελεί -ακόμα και μέσα στην κρίση- ένα ευχάριστο και παραγωγικό εργασιακό περιβάλλον για το ιατρικό, νοσηλευτικό και λοιπό προσωπικό του και κυρίως -γιατί αυτή είναι η αποστολή του- ένα υψηλής εξειδίκευσης νοσηλευτικό ίδρυμα, όπου οι ασθενείς μπορούν -κατά το μάλλον ή ήττον- να απολάβουν ιατρο-νοσηλευτική φροντίδα επιπέδου σε συνθήκες αξιοπρέπειας και σεβασμού της προσωπικότητάς τους. Τα προβλήματα και οι δυσλειτουργίες δε λείπουν και είναι σαφές ότι επιτάθηκαν την τελευταία εξαετία. Πολλά πράγματα χρήζουν αναδιοργάνωσης και επαναπροσδιορισμού, προσαρμογές στις διαμορφωθείσες συνθήκες απαιτούνται, πολλά μπορούν να γίνουν καλύτερα, αλλά πολλά μπορούν να γίνουν και χειρότερα. ...Πολύ χειρότερα.

Merde

Είναι φορές που δεν βρίσκεις τις λέξεις για να εκφράσεις αυτό που νιώθεις ή που θεωρείς τις λέξεις φθηνές, ανεπαρκείς, πολιτικάντικες. Τις λέξεις τις βρήκε ο Θεοδόσης Νικολαίδης, φιλόλογος σε δημόσιο σχολειό της ακριτικής Φλώρινας. Λαλιά γνήσια, ανυπόκριτη, αιχμηρή, βαθειά ανθρώπινη.
Το κείμενο πρωτοδημοσιεύθηκε εδώ.


Είχαν περάσει πολλά χρόνια μετά το χαμό του Ελπήνορα όταν ο Οδυσσέας σημάδεψε το μνήμα του συντρόφου του με ένα κουπί. Έτσι όφειλε ο πολυμήχανος και έτσι έπραξε.

ΟΧΙ

Η τραγικότητα και το ιστορικό βάρος των ημερών που ζούμε επιβάλλουν ευκρινείς και κρυστάλλινες τοποθετήσεις από όλους άνευ αστερίσκων και υποσημειώσεων. Ξεκαθαρίζω λοιπόν εξαρχής τη θέση μου: Η απόφαση του Πρωθυπουργού για διενέργεια δημοψηφίσματος με το συγκεκριμένο έωλο ερώτημα, στον συγκεκριμένο χρόνο και υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες και συσχετισμούς δυνάμεων σε ελληνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο αποτελεί ομολογία κραυγαλέας αποτυχίας, τεκμηριώνει αδιανόητη για πολιτικό ηγέτη ευθυνοφοβία και εκθέτει την χώρα και μια βασανισμένη  και καταταλαιπωρημένη κοινωνία σε πρωτοφανείς στην νεότερη ιστορία μας κινδύνους κοινωνικο-οικονομικού χάους και ενδεχόμενων εθνικών περιπετειών.

Οι άλλοι

Ας ελπίσουμε ότι αυτή η νέα μορφή φασίζοντος αυταρχισμού τελικώς δεν θα περάσει.
Είναι χρέος όλων των δημοκρατών πολιτών να αντισταθούν και να τον αποτρέψουν. Ποντάρουν στο διχασμό, δηλητηριάζουν με τοξικό μίσος το κοινωνικό σώμα, προσπαθούν να τρομοκρατήσουν όποιον σκέφτεται και εκφράζεται ελεύθερα.
...Ο πανικός ποτέ δεν ήταν καλός σύμβουλος...

The thrill is gone

Καλό ταξίδι...

Η Ευρώπη αλλάζει,...εμείς;

Δύο εβδομάδες μετά τις εκλογές και ενώ ο πρώτος αναγνωριστικός κύκλος διεθνών επαφών της νεοπαγούς κυβέρνησης έχει ολοκληρωθεί, μπορεί κανείς να επιχειρήσει μια κατ'αρχήν αποτίμηση του διαμορφωθέντος σκηνικού, των ισορροπιών και των διαφαινόμενων πιθανών εξελίξεων. Η χρονική πυκνότητα των εξελίξεων,  η κρισιμότητα των διακυβευμάτων, το ασφυκτικά στενό χρονικό πλαίσιο για την επίτευξη συμφωνίας, η ένταση της αντιπαράθεσης με τις φαινομενικά εντελώς ασύμπτωτες θέσεις της ελληνικής και της ευρωπαϊκής πλευράς, οι παραδοσιακά δραματικοί τόνοι των Μ.Μ.Ε., καθώς και η αναπόφευκτη έντονα θυμική διέγερση των Ελλήνων πολιτών συνθέτουν -σε πρώτο επίπεδο- μια εικόνα επαπειλούμενης ρήξης με πιθανώς αμοιβαία καταστρεπτικές συνέπειες.