Bροντάει ο Όλυμπος αστράφτει ....ο Βούρος

Διάβαζα χθές, ότι ήταν η εβδομηκοστή επέτειος ίδρυσης του ΕΑΜ, της μεγαλύτερης αντιστασιακής οργάνωσης κατά τη διάρκεια της κατοχής, και με έναν αλλόκοτο και επιφανειακά ανεξήγητο τρόπο (ξέρετε τώρα πόσο μυστήριοι μπορεί να είναι οι λαβύρινθοι των συνειρμών) το μυαλό μου πήγε στους «αντάρτες» βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Έχει καταστεί εξαιρετικά σύνηθες πλέον, προ μιας κρίσιμης ψηφοφορίας στη Βουλή (μνημόνιο, μεσοπρόθεσμο, έκτακτα φορολογικά μέτρα κοκ) να αρχίζουν το σεργιάνι στους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς διαύλους διάφοροι «κοινωνικά ευαίσθητοι» βουλευτές της συμπολίτευσης (οι άλλοι φαίνεται είναι «κοινωνικά αναίσθητοι») για να εκφράσουν τη διαφωνία τους στα μέτρα που πρόκειται να εισαχθούν προς ψήφιση, δηλώνοντας πως ενδεχομένως θα τα καταψηφίσουν, πως έχουν τρομερό συνειδησιακό πρόβλημα, πως τα μέτρα αντίκεινται στην ιδεολογία τους, πως ενδέχεται να παραιτηθούν και εν τέλει αφού δημοσιοποιήσουν την υποτιθέμενη διαφωνία τους, πάνε στο κοινοβούλιο και....(οποία έκπληξις) τα ψηφίζουν.

Mόνο που εμείς δεν έχουμε...Μέσι

Τελικά οι μισές αλήθειες είναι χειρότερες και ενίοτε πιο επικίνδυνες από ψεύδη. Καθίστανται δε, τόσο πιο επικίνδυνες, όσο πιο επίσημα και υψηλά ιστάμενα είναι τα χείλη που τις προφέρουν. "Kρίση δεν είναι αυτό που ζούμε σήμερα, δηλαδή η περικοπή μισθών, συντάξεων, εισοδημάτων. Αυτή είναι η προσπάθεια που κάνουμε να προστατευθούμε και να αποφύγουμε την κρίση. Η κρίση θα είναι η Αργεντινή του 2000: Η πλήρης διάλυση της οικονομίας, των θεσμών, του κοινωνικού ιστού και της παραγωγικής βάσης της χώρας", δήλωσε στους γνωστούς δραματικούς τόνους που έχει υιοθετήσει εσχάτως ο αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως μετά τη συνάντηση του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Στον χορό, δε, αυτό της τρομοκράτησης των πολιτών εισήλθαν δυναμικά και άλλα στελέχη της κυβερνώσας παράταξης συνεπικουρώντας τον πληθωρικό αντιπρόεδρο. Και ενώ επεσείετο ο κίνδυνος "αργεντινοποίησης" της χώρας, ούτε 24 ώρες αργότερα ο, εν τινί μέτρω, πρωθυπουργεύων αντιπρόεδρος, επανήλθε με δριμείες παρατηρήσεις σε αυτούς που διακινούν συζητήσεις, σχόλια, σενάρια, φήμες για το χρέος της χώρας, θεωρώντας προφανώς ότι η διακίνηση-απειλή του σεναρίου "αργεντινοποίησης" από μέρους του δεν εμπίπτει στην κατηγορία της επικίνδυνης διακίνησης σεναρίων, που ο ίδιος κατήγγειλε.

Η περίπτωση του ακαταπαύστως ομιλούντος αντιπροέδρου είναι μια κλασσική περίπτωση ενός εξαιρετικά ευφυούς και έμπλεου ξεχειλίζουσας αυτοπεποίθησης ανθρώπου που παγιδεύεται από την ίδια του την ευστροφία και την ευγλωττία και χάνεται στους μαιάνδρους των κομψών ρητορικών σχημάτων. Όλα αυτά δεν θα συνιστούσαν ιδιαίτερο πρόβλημα (για τους άλλους, πλην του ιδίου), αν δεν του είχε ανατεθεί ο χειρισμός των θεμάτων της ελληνικής οικονομίας στην κρισιμότερη και δυσκολότερη περίοδο της μεταπολιτευτικής (τουλάχιστον) περιόδου. Ενδεχομένως θεώρησε, όταν διαδέχθηκε τον τελείως διαφορετικού στυλ τέως τσάρο της οικονομίας (λόγος κοφτός, στακάτος, βλέμμα παγωμένο, ύφος τεχνοκρατικό, μηδενική συναισθηματική δόνηση), ότι θα επιτύχει εκεί που εκείνος είχε αποτύχει, επειδή αυτός έχει μεγαλύτερη ευφράδεια και ενδεχομένως θα μπορούσε ρητορεύοντας να μπολιάσει το χολερικό κλίμα της βυθισμένης στην ύφεση ελληνικής οικονομίας με λίγη αισιοδοξία. Απέτυχε. Παταγωδώς. Και επειδή, "όταν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μαζί μας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα", το τροπάρι άλλαξε: η ρητορική της αυτοπεποίθησης έγινε ρητορική κινδυνολογική. Ή το βουλώνετε και πληρώνετε ή η Ελλάδα θα γίνει Αργεντινή.

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης

Η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική κοινωνία και οικονομία μετά την υπαγωγή της χώρας στο πρόγραμμα διεθνούς οικονομικής βοήθειας-ελέγχου από την λεγόμενη τρόικα (Ευρωπαϊκή Ένωση, ΔΝΤ, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) και το ανά δίμηνο-τρίμηνο δραματοποιημένο ψυχόδραμα (ψευδο-χιτσκοκικής αισθητικής) στο οποίο υποβαλλόμεθα με την εκταμίευση της κάθε δόσης, έχει εύστοχα παραλληλισθεί από πολλούς με το εξευτελιστικό status ενός ναρκομανούς που αναζητά τη «δόση» του και προκειμένου να τη βρει είναι ικανός και έτοιμος να κάνει πραγματικά οτιδήποτε τσαλαπατώντας την προσωπική του αξιοπρέπεια, αδιαφορώντας για την οικογένεια του, εκθέτοντας τον εαυτό του και τους οικείους του σε κάθε είδους κίνδυνο. Ο ναρκομανής έχει απωλέσει τον έλεγχο της ίδιας του της βούλησης, το αυτεξούσιο του ως όν. Σε αυτήν ακριβώς την κατάσταση βρίσκεται και η πατρίδα μας.

Διαβάζοντας όμως τις χθεσινές δηλώσεις του ακαταπόνητου ρήτορος αντιπροέδρου της κυβερνήσεως (του χιουμοριστικώς αποκαλούμενου και «Πρωθυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ») από του βήματος του κοινοβουλίου (...ναι, αυτό το ίδιο βήμα που χρησιμοποιήθηκε και από τον τέως Πρωθυπουργό Κ. Σημίτη για να ευχαριστήσει τους Αμερικανούς μετά την μακρά νύχτα των Ιμίων) περί της αγαθής μας τύχης ως έθνους, που έφερε στο δρόμο μας την τρόικα (άποψη, που όπως και η περίφημος ρήση «μαζί τα φάγαμε» του έτερου αντιπροέδρου, πέραν των προφανών πολιτικών σκοπιμοτήτων που εξυπηρετεί, διάχυση δηλαδή και εξίσωση των ευθυνών του πολιτικού προσωπικού με αυτές της κοινωνίας, απηχεί και τις απόψεις μιας σημαντικής μερίδας πολιτών, όπως όλες οι μισές αλήθειες) συνειδητοποίησα, ότι πιθανώς, εδώ βρισκόμασθε μπροστά σε μια άλλου τύπου διαταραχή: το σύνδρομο της Στοκχόλμης.

STATE OF WAR

Τοποθετούμαι εξ’ αρχής.

Αντιπαθώ μέχρι αποστροφής την χρήση στρατιωτικής-πολεμικής φρασεολογίας και ρητορικής, για λόγους αισθητικής αλλά και ουσίας. Θεωρώ, ότι όσοι συστηματικά την χρησιμοποιούν ή περιστασιακά καταφεύγουν σε αυτήν, το κάνουν είτε για να υψώσουν τεχνητά το ανάστημα τους (οι «αρχιστράτηγοι» προκαλούν πάντα δέος), είτε για να εγκλωβίσουν συναισθηματικά το ακροατήριο τους.

«Βρισκόμαστε σε κατάσταση πολέμου» ελέχθη από πρωθυπουργικά χείλη στην συνέντευξη τύπου της ΔΕΘ, για να αιτιολογηθεί η ανάγκη αλλά και ο τρόπος επιβολής και είσπραξης του νέου φόρου στην ακίνητη περιουσία που είχε ανακοινωθεί εκείνη την ημέρα. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο πρωθυπουργός κήρυσσε (μεταφορικά) την χώρα σε κατάσταση πολέμου. Αρχές Μαρτίου του 2010, προ της προσφυγής μας στον μηχανισμό στήριξης, όταν ελήφθησαν τα πρώτα μέτρα λιτότητας με περικοπή των δώρων 13^ου και 14^ου μισθού (θεωρήθηκε τότε... εξωφρενικό), είχε χρησιμοποιηθεί επίσης η φράση «κατάσταση πολέμου». Τον Ουίνστον Τσώρτσιλ θυμήθηκε εχθές (Κυριακή πάλι, εσχάτως έχουν επιλεγεί οι Κυριακές για τέτοιου τύπου δραματικές ανακοινώσεις) ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης για να υποσχεθεί «ιδρώτα, αίμα και δάκρυα», ζηλώσας το κλέος του μεγάλου Βρετανού ηγέτη. Η επίκληση του πατριωτισμού των πολιτών σε τόσο κρίσιμες συγκυρίες και περιστάσεις όσο η σημερινή για την πατρίδα μας, είναι θεμιτή, ενδεχομένως και αυτονόητη.

Φαρμακευτικές νομοθετικές κυβισθήσεις-Πολιτική χωρίς (δραστική) ουσία

Συζητείται εδώ και καιρό, στα πλαίσια των προσπαθειών για την μείωση της υπέρογκης φαρμακευτικής δαπάνης της χώρας, η υποχρεωτική συνταγογράφηση των φαρμάκων ως δραστικών ουσιών. Τυχόν υιοθέτηση ενός τέτοιου μέτρου, θεωρείται βέβαιο ότι θα μείωνε την φαρμακευτική δαπάνη, αν και υπάρχουν έντονες αντιδράσεις από τους ιατρικούς συλλόγους (με αιτιάσεις που εκφράζουν σοβαρές ανησυχίες για την ασφάλεια των ασθενών) και την φαρμακευτική βιομηχανία (που κάνει λόγο για απώλεια δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας). Σκοπός του παρόντος σημειώματος δεν είναι να εξετάσει την ουσία του μέτρου αυτού, ούτε τυχόν πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα μιας σχετικής ρύθμισης (ενδελεχή συζήτηση μπορεί να βρει ο αναγνώστης στο ιστολόγιο της ανεξάρτητης κίνησης ιατρών), αλλά να σχολιάσει τις πολιτικές πιρουέτες των τελευταίων ημερών που σχετίζονται με την συνταγογράφηση δραστικών φαρμακευτικών ουσιών.

Κοινωνικός αυτοματισμός και η μετεξέλιξη του σε κοινωνικό κανιβαλισμό

Ο όρος κοινωνικός αυτοματισμός εισήχθη στην ελληνική πολιτική και κοινωνική ζωή κατά την περίοδο της διακυβέρνησης Σημίτη. Η πατρότητα του όρου κατά άλλους αποδίδεται στο Δημήτρη Ρέππα και κατά άλλους στον μεγάλο «στρατηγό» Θόδωρο Τσουκάτο (θα τον ενθυμείστε φαντάζομαι). Πρόκειται μέσες άκρες για την ακόλουθη φιλοσοφία και πρακτική διακυβέρνησης: όταν μια κοινωνική ή επαγγελματική ομάδα η τάξη αντιδρά (δικαίως ή αδίκως) σε μια ρύθμιση που την αφορά προσπαθούμε να στρέψουμε την υπόλοιπη κοινωνία εναντίον της ή περιμένουμε αυτό να συμβεί λόγω των προβλημάτων και της ταλαιπωρίας που δημιουργούν στους υπολοίπους πολίτες τυχόν κινητοποιήσεις της επαγγελματικής ομάδας που αντιδρά και λόγω της συνήθους αβελτηρίας και υπερβολής των συνδικαλιστικών ηγεσιών των αντιδρώντων. Συνήθως χρονικά, προ της δημοσιοποίησης των μέτρων που προκαλούν τις αντιδράσεις των θιγομένων, προηγείται μία περίοδος όπου τα ΜΜΕ αναλαμβάνουν να απαξιώσουν ηθικά και αναδείξουν ως προνομιούχο και παρασιτικά βιούσα την επαγγελματική ομάδα που πρόκειται να τεθεί στο στόχαστρο. Ακολουθούν διαρροές των υπό νομοθέτηση μέτρων για να βολιδοσκοπηθούν τυχόν αντιδράσεις, τα μέτρα αυτά παρουσιάζονται από το μεγαλύτερο μέρος του τύπου ως εκσυγχρονιστικές τομές και βαθιές μεταρρυθμίσεις που σπάζουν στεγανά και εμπεδώνουν τη διαφάνεια, ενώ οι αναμενόμενες αντιδράσεις των επαγγελματιών που τυχόν θίγονται κατατάσσονται πάρ’αυτά στην κατηγορία του εξοβελισταίου συντεχνιασμού. Από την άλλη πλευρά η πλειονότητα των συνδικαλιστών ηγετών των διαμαρτυρομένων, προϊόντα συνήθως των θερμοκηπίων της κομματικής νομενκλατούρας, με την αμετροέπεια των κινητοποιήσεων τους, τον ξύλινο, αυτιστικό τους λόγο και την εν γένει αισθητική και πρακτική τους, διευκολύνουν το έργο των τηλεεισαγγελέων μεγαλοδημοσιογράφων που έχουν αναλάβει να τους ισοπεδώσουν. Η εύκολη στοχοποίηση στα μάτια των πολιτών οιουδήποτε αντιδρά (ανεξαρτήτως του βασίμου των αιτιάσεων του) είναι ακόμη ευκολότερη σε μια κοινωνία σαν την ελληνική, που απαρτίζεται από πολίτες που πολύ συχνά αντιμετωπίζουν τους συμπολίτες τους με διάχυτη καχυποψία, ου μην και φθόνο. Ο έλληνας (ίσως κρίνοντας ο καθένας από τον εαυτό του) θεωρεί όλους τους άλλους απατεώνες, οπότε, ότι και να πάθουν τους αξίζει. Ο κοινωνικός αυτοματισμός απευθύνεται μεταξύ άλλων στο ταπεινότερο των ενστίκτων: στην χαιρεκακία.

Παναγιώτης Κανελλόπουλος- Ο διανοούμενος πολιτικός

Σαν σήμερα πριν από 25 χρόνια (11 Σεπτεμβρίου του 1986) έφυγε από την ζωή σε ηλικία 84 ετών ένας πραγματικός ευπατρίδης της πολιτικής σκηνής του τόπου μας, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Φιλόσοφος πολυγραφότατος, διανοητής πανευρωπαϊκού βεληνεκούς, ακαδημαϊκός δάσκαλος, μαχόμενος πολιτικός ως την τελευταία του πνοή. Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος συνδύασε με τρόπο μοναδικό τις ιδιότητες του εμβριθούς στοχαστή και του φλογερού πολιτικού. Σκεφθείτε πόσο λείπουν στην εποχή μας (και ειδικά στην σημερινή τραγική συγκυρία για την πατρίδα μας) τέτοιου ύφους και ήθους προσωπικότητες: σήμερα η πλειονότητα των πολιτικών (των ηγετών συμπεριλαμβανομένων, και όχι μόνο στην Ελλάδα) στερούνται υψηλού επιπέδου πνευματικής συγκρότησης, οι δε διανοητές (όσοι και όποιοι υπάρχουν) απέχουν όχι μόνο από την πολιτική ζωή, αλλά συχνά και από την έκφραση οποιωνδήποτε πολιτικών απόψεων. Ο Κανελλόπουλος υπήρξε γενναίος, παθιασμένος και ταυτόχρονα μειλίχιος πολιτικός άνδρας και συνάμα ακάματος εργάτης του πνεύματος (και μόνον την "Ιστορία του Ευρωπαϊκού Πνεύματος" να είχε συγγράψει θα αρκούσε για να καταταγεί στους μεγάλους πνευματικούς ανθρώπους της νεοελληνικής ιστορίας). Ευγενής, προσηνής, απλός, συναινετικός και συμφιλιωτικός περάτωσε το βίο του ως Νέστορας.

08/09/1941: Έναρξη πολιορκίας του Λένινγκραντ

Σαν σήμερα, πριν από 70 ακριβώς χρόνια ξεκινούσε η πολιορκία του Λένινγκραντ (σημερινής Αγίας Πετρούπολης) ή πολιορκία των 900 ημερών. Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό ιστορικό γεγονός, ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια του Β'Παγκοσμίου Πολέμου (από τα καθοριστικότερα δε, για την κατάληξη του), μια από τις σπουδαιότερες ίσως στιγμές στην ιστορία της ανθρωπότητας. Το Λένινγκραντ ήταν στρατηγικής σημασίας στόχος για τον Χίτλερ, λόγω της μεγάλης βιομηχανίας του (ειδικά στην παραγωγή όπλων), αλλά και για προφανείς συμβολικούς λόγους (η πόλη του Λένιν). Η πόλη πολιορκήθηκε ανηλεώς από την Βέρμαχτ για 872 ημέρες (ως τις 27 Ιανουαρίου του 1944) με θύματα εκατομμύρια ανθρώπους κυρίως άμαχο πληθυσμό. Η αδυναμία των ναζιστικών δυνάμεων να κάμψουν την αντίσταση των λοιμοκτονούντων υπερασπιστών της πόλης και να την καταλάβουν σημάδεψε το σύγχρονο αυτό έπος.

Εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις: Στοχεύσεις και αστοχίες

Ψηφίσθηκε προ ημερών με πρωτοφανή για τα μεταπολιτευτικά κοινοβουλευτικά δεδομένα διακομματική πλειοψηφία νέος νόμος για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και χαιρετίσθηκε από μεγάλο μέρος του ελληνικού τύπου και της μπλογκόσφαιρας ως βαρύνουσας σημασίας μεταρρύθμιση, πιθανώς ιστορικών διαστάσεων. Από την άλλη μεριά, μεγάλο μέρος της πανεπιστημιακής κοινότητας (διδακτικό προσωπικό και φοιτητές) αντέδρασαν και αντιδρούν με σφοδρότητα, και καταλήψεις έχουν ήδη ξεκινήσει σε πολλά πανεπιστημιακά ιδρύματα. Δεν είναι στόχος του παρόντος σημειώματος να σχολιασθεί ο νέος νόμος-πλαίσιο (για να ενθυμούμαστε λίγο και την δεκαετία του '80, στην οποία θα επανέλθουμε παρακάτω), αν και ως μία κατ'αρχήν τοποθέτηση μπορεί να λεχθεί, ότι κατά την εκτίμηση του γράφοντος, πρόκειται για πρωτοβουλία που βρίσκεται σε θετική κατεύθυνση και θα βοηθήσει πιθανότατα στην βελτίωση του, από τα ελληνικά τριτοβάθμια εκπαιδευτικά ιδρύματα, παρεχομένου επιπέδου σπουδών. Εκτιμώ ότι αντίστοιχος, αν όχι μεγαλύτερος μεταρρυθμιστικός οίστρος πρέπει να δειχθεί από την ελληνική πολιτεία για στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Ένα οικοδόμημα βασίζεται πρωτευόντως στην ισχυρή του θεμελίωση και έπονται όλα τα άλλα, και θεμέλια στην παιδεία είναι το νηπιαγωγείο, το δημοτικό και το γυμνάσιο. Επιθυμώ δε, να καταθέσω μια πρόταση μηδενικού δημοσιονομικού κόστους και υψίστης συμβολικής αξίας: την άμεση, πραγματική επαναλειτουργία των προτύπων δημοσίων γυμνασίων και λυκείων στις μεγαλύτερες τουλάχιστον πόλεις της χώρας.

Ουκ αν λάβοις

Αποστέλλονται, λέει η ειδησεογραφία, εντός των επομένων ημερών τα «πολυεκκαθαριστικά» σημειώματα της εφορίας (πως λέμε πολυμίξερ, πολυεργαλείο κτλ) προς τους πολίτες που ενσωματώνουν τρεις διαφορετικές φορολογικές υποχρεώσεις: την έκτακτη εισφορά για ετήσια εισοδήματα του 2010 άνω των 12.000 ευρώ (!!!), η οποία βέβαια αποχαρακτηρίστηκε από έκτακτη πιθανώς για λόγους συνταγματικότητας και νομίζω ότι βαπτίσθηκε εισφορά κοινωνικής αλληλεγγύης (και θα ισχύσει για τα 4 προσεχή έτη τουλάχιστον), εισφορά στους κατόχους οχημάτων υψηλού κυβισμού (άσχετα από τον χρόνο κτήσης τους), καθώς και ένα είδος κεφαλικού φόρου για τους ελεύθερους επαγγελματίες (είναι στα όρια του ποινικού αδικήματος η εν λόγω ιδιότητα στην χώρα μας), ο λεγόμενος και φόρος επιτηδεύματος, τον οποίο μάλιστα οφείλουν να καταβάλουν και οι εργαζόμενοι με τα περίφημα μπλοκάκια. Θα ακολουθήσει σύντομα η αποστολή σημειωμάτων για το ΕΤΑΚ για δύο αν δεν απατώμαι έτη (αφορούν ακίνητη περιουσία αντικειμενικής αξίας άνω του ιλιγγιώδους ποσού των 200.000 ευρώ, από 400.000 ευρώ που ήταν παλαιότερα). Είχε προηγηθεί η φαρσοκωμωδία με τον Φ.Π.Α.-sudoku στην εστίαση (εύστοχος τίτλος της ελευθεροτυπίας), με διάφορες εκδοχές και σενάρια: άλλος στα εστιατόρια, άλλος στα εστιατόρια των ξενοδοχείων, άλλος στα delivery γεύματα, άλλος στο κομμάτι της σίτισης των all inclusive πακέτων των ξενοδοχείων , άλλος για τα ποτά, άλλος για το πρωϊνό στα ξενοδοχεία, άλλος για το δείπνο, άλλος για το Ιόνιο, άλλος για το Αιγαίο. Διαρρέεται  μάλιστα από κυβερνητικούς κύκλους ότι αυτά σύντομα μπορεί να αλλάξουν στα πλαίσια νέου (μάλιστα.... νέου) φορολογικού νομοσχεδίου και ότι κάποιες από αυτές τις αλλαγές-ελαφρύνσεις μπορεί να τις εξαγγείλει ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ.


Αντί άλλου σχολίου το παλιό γνωστό ανέκδοτο:

Ιατρική συνδικαλιστική αφύπνιση: Yπερκινητικότητα και πολυπραγμοσύνη

Δημοσιεύω το κείμενο αυτό εν'όψει της έκτακτης πανιατρικής συγκέντρωσης του Ι.Σ.Α. στις 03/09 (όπου λόγω ανωτέρας βίας δεν θα μπορέσω να παραστώ) και της προκυρηχθείσας από τον Π.Ι.Σ.για τις 8-9/9 48ωρης πανελλαδικής πανιατρικής απεργίας, προκειμένου να μοιραστώ ορισμένες σκέψεις με τους συναδέλφους.  Οι εκλογές για την ανάδειξη των οργάνων των ιατρικών συλλόγων τον περασμένο Ιούλιο έγιναν σε ένα κλίμα πρωτοφανούς αναστάτωσης του ιατρικού κόσμου από τις επερχόμενες αλλαγές στο χώρο της πρωτοβάθμιας υγείας, από την προ των θυρών έναρξη λειτουργίας του ΕΟΠΥΥ, την λεγόμενη "απελευθέρωση" του ιατρικού επαγγέλματος (με την κατάργηση του περιορισμού της κατοχής του 51%  από ιατρούς των μετοχών διαγνωστικών κέντρων και άλλων επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας), τις προωθούμενες συγχωνεύσεις νοσοκομείων και ενδεχόμενη δραστική μείωση των κλινών του ΕΣΥ, τις συζητούμενες αλλαγές στον τρόπο λήψης των ιατρικών ειδικοτήτων. Είχαν προηγηθεί οι χωρίς προηγούμενο κινητοποιήσεις μεγάλου μέρους της ιατρικής κοινότητας το δίμηνο Φεβρουαρίου-Μαρτίου, που προσέλαβαν μάλιστα πρωτόγνωρα για τον ιατρικό κόσμο ακτιβιστικά χαρακτηριστικά με μεγάλες πορείες και καταλήψεις. Παρ'όλα αυτά η συμμετοχή των ιατρών στις εκλογές ανάδειξης των εκπροσώπων τους δεν έδειξε κάποια αξιοσημείωτη αύξηση.

Αντίο Λεωνίδα

Κηδεύεται αύριο με πολιτική κηδεία και χωρίς επικηδείους (πλην ενός από τον Φώτη Κουβέλη) ο Λεωνίδας Κύρκος. Ένας φλογερός πολιτικός, μακροχρόνιων και συνεπών πολιτικών αγώνων έφυγε πλήρης ημερών. Για μένα, ήταν από τους ανθρώπους που με άγγιξαν και με συγκίνησαν στα χρόνια της εφηβείας  και της πρώτης νιότης, με το πάθος του, την εξαιρετική ρητορική του δεινότητα, την σταθερή του προσήλωση στο μάλλον ουτοπικό όραμα του δημοκρατικού σοσιαλισμού, με το ιδιαίτερο ηχόχρωμα της φωνής του, με την φυσαρμόνικα του. Θεμελιωτής και κύριος εκφραστής του πολιτικού χώρου της ανανεωτικής αριστεράς φεύγει σε μια περίοδο που το πολιτικό αυτό ρεύμα (όπως σχεδόν όλα στην πατρίδα μας αλλά και εκτός αυτής) έχει πέσει σε ανυποληψία και (ειδικά η εκτός ΚΚΕ αριστερά) στην πολυδιάσπαση των γκρουπούσκουλων. Έδωσε μεγάλες μάχες, προσπάθησε νομίζω να μείνει συνεπής στα ιδανικά του, έκανε ενδεχομένως μεγάλα λάθη.
Όταν σημαντικοί πολιτικοί άνδρες αφήνουν το μάταιο τούτο κόσμο και ειδικά αν έχουν προ πολλού εγκαταλείψει την κεντρική πολιτική σκηνή είθισται να τους αποχαιρετούν σύμμαχοι και αντίπαλοι με υποκριτική συγκατάβαση στην λογική της πολιτικής «ευπρέπειας» και του «ο νεκρός δεδικαίωται».

Ιστορικό Σχολίων (Αύγουστος 2011)

Πρόκειται για σχόλια δημοσιευμένα τον Αύγουστο του 2011 στο ιστολόγιο της Ανεξάρτητης Κίνησης Ιατρών 

 http://iatriko-forum.blogspot.com/

Πόση ελευθερία δικαιούνται οι εχθροί της ελευθερίας;

ΔΕΥΤΈΡΑ, 8 ΑΥΓΟΎΣΤΟΥ 2011

http://iatriko-forum.blogspot.com/2011/08/blog-post_08.html

Τις πρώτες ώρες μετά το μακελειό στη Νορβηγία η πιθανότερη εκδοχή για τον/τους δράστη/ες εφέρετο να ήταν κάποια ακραία ισλαμιστική-τρομοκρατική οργάνωση. Σύντομα ξεκαθάρισε ότι επρόκειτο για Νορβηγό, λευκό και χριστιανό τον Anders Behring Breivik, ο οποίος αυτόματα θεωρήθηκε παράφρων, μανιακός δολοφόνος, για να προκύψει τελικά ότι δεν είχαμε να κάνουμε με έναν διαταραγμένο αλλά με έναν φανατικό ιδεολόγο, εθνικιστή, ισλαμοφάγο, αντικομμουνιστή. Βοηθούσης της οικονομικής κρίσης καθώς και της όξυνσης των μεταναστευτικών πιέσεων οι ακραίες εθνικιστικές και ρατσιστικές αντιλήψεις και οι πολιτικοί σχηματισμοί που τις πρεσβεύουν κερδίζουν έδαφος και καταγράφουν ανοδικά εκλογικά ποσοστά σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες ακόμη και στις πλουσιότερες και παραδοσιακά κοινωνικά και πολιτικά ανεκτικές χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά (Φινλανδία, Ολλανδία, Σουηδία, Δανία)
http://tvxs.gr/node/90594
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_2_26/07/2011_450537

Η ίδια η Νορβηγία είναι ίσως η πλουσιότερη χώρα της Ευρώπης, μια πολιτεία θεσμισμένη με βάση την ευρύτατη δυνατή συναίνεση, μια κοινωνία με κουλτούρα ανοχής στην διαφορετικότητα. Οι δημοκρατικές λοιπόν πολιτείες, οι ανοιχτές κοινωνίες, οι προοδευμένες οικονομίες βρίσκονται αντιμέτωπες με τους χειρότερους εφιάλτες τους: την άρνηση της ίδιας τους της ουσίας και της υπόστασης από ένα διαρκώς αυξανόμενο ποσοστό των πολιτών τους που στρέφονται στις αγκάλες της πιο μισαλλόδοξης δυνατής άκρας δεξιάς. Δεν είναι μάλιστα λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν, ότι ακριβώς αυτή η συναινετική πολιτική κουλτούρα που επικράτησε στις χώρες αυτές και που δεν προσφέρει επαρκείς δυνατότητες εκτόνωσης της δυσφορίας των πολιτών (ένα είδος συναινετικού πολιτικού κομφορμισμού) οδηγεί τους «πολιτικά κορεσμένους» πολίτες στην υιοθέτηση ακραίων ιδεολογιών και πρακτικών (http://www.kastaniotis.com/book/978-960-03-4788-3).

Ιστορικό Σχολίων (Ιούλιος 2011)

Πρόκειται για σχόλια δημοσιευμένα τον Ιούλιο του 2011 στο ιστολόγιο της Ανεξάρτητης Κίνησης Ιατρών 

 http://iatriko-forum.blogspot.com/

ΚΥΡΙΑΚΉ, 24 ΙΟΥΛΊΟΥ 2011

Αναγνώσματα

http://iatriko-forum.blogspot.com/2011/07/blog-post_24.html

Επέστρεψα εδώ και μία εβδομάδα από δεκαπενθήμερες διακοπές, στις οποίες όπως είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου, έκανα σχεδόν πλήρη ηλεκτρονική, διαδικτυακή και τηλεοπτική αποτοξίνωση. Είναι πραγματικά ενδιαφέρον να δοκιμάσει κανείς κάτι τέτοιο και είναι βέβαιο ότι βοηθά την ηρεμία και την έστω και ολιγοήμερη γαλήνευση του (αν μάλιστα μπορούσε κανείς να κλείσει και το κινητό, ίσως η «θεραπεία» να καθίστατο πιο δραστική). Όντας όμως junky του γραμμένου χαρτιού δύσκολα αποχωρίζομαι εφημερίδες και βιβλία. Θα προχωρήσω λοιπόν σε κάποιες προτάσεις αναγνωσμάτων «θερινών» και μη, εύπεπτων και δύσπεπτων, συγγραφέων των οποίων την γραφή εκτιμώ.

Ιστορικό Σχολίων (Ιούνιος 2011)

Πρόκειται για σχόλια δημοσιευμένα τον Ιούνιο του 2011 στο ιστολόγιο της Ανεξάρτητης Κίνησης Ιατρών 

 http://iatriko-forum.blogspot.com/

ΤΕΤΆΡΤΗ, 29 ΙΟΥΝΊΟΥ 2011

Nαι ή Όχι

http://iatriko-forum.blogspot.com/2011/06/n.html

Μετά από ένα δίμηνο ραγδαίων ενίοτε δραματικών και ενίοτε εντέχνως δραματοποιημένων πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων ψηφίζεται σήμερα (ας μην υπάρχει καμία αμφιβολία ότι θα ψηφισθεί, ακόμη και εάν δεν επαρκούσαν οι ψήφοι των κυβερνητικών βουλευτών, υπάρχουν έτοιμοι να το ψηφίσουν αν χρειασθεί βουλευτές της μείζονος και ελάσσονος αντιπολίτευσης) το λεγόμενο μεσοπρόθεσμο (είναι πάντως εντυπωσιακή, από παλαιά, η ικανότητα του ΠΑΣΟΚ να χρησιμοποιεί και να αλλάζει τις λέξεις και τα νοήματα, από το εξαιρετικά πλέον αρνητικά φορτισμένο μνημόνιο περάσαμε στο πιο ουδέτερο μεσοπρόθεσμο, όρο που υπαινίσσεται και χρόνο εξόδου από το τούνελ). Η αίσθηση η δική μου είναι ότι η κοινοβουλευτική ψηφοφορία και το εικαζόμενο αποτέλεσμα της (καλώς ή κακώς) δεν απηχεί τις απόψεις και τις ισορροπίες που έχουν διαμορφωθεί στην ελληνική κοινωνία. Εκτιμώ δηλαδή ότι η βεβαία, κατά τη γνώμη μου, υπερψήφιση του μεσοπροθέσμου έρχεται σε αντίθεση με το λαϊκό αίσθημα. Είναι επίσης βέβαιο και δηλωμένο από αρκετούς βουλευτές της κυβέρνησης αλλά και της αντιπολίτευσης ότι θα ψηφίσουν ενάντια στην άποψη τους ή και στην συνείδηση τους για λόγους είτε κομματικής πειθαρχίας είτε ευρύτερου εκβιαστικού πειθαναγκασμού. Προκύπτει λοιπόν ουσιαστικό θέμα δημοκρατικής και πολιτικής νομιμοποίησης. Πάρα ταύτα οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες φρονώ ότι πρέπει να γίνονται σεβαστές και να διεξάγονται ακωλύτως (οι βουλευτές έχουν δικαίωμα να προσέρχονται στη Βουλή, όπως βέβαια και οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να διαδηλώνουν μαζικά, μαχητικά και ειρηνικά χωρίς να λούζονται καθημερινά από κάθε είδους χημικά και δακρυγόνα, οι προμηθευτές δακρυγόνων φαίνεται πως πληρώνονται πάντα κανονικά). Η συζήτηση όμως και η διαμάχη για το μεσοπρόθεσμο και το δρόμο που έχει πάρει η χώρα δεν σταματά στην σημερινή ψηφοφορία. Υπάρχουν σοβαρές αντιθέσεις αλλά υπάρχουν και κοινοί τόποι. Υπέρμαχοι και πολέμιοι του μεσοπροθέσμου συμφωνούν ως προς το εξής: με ή χωρίς μεσοπρόθεσμο η μακροχρόνια εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους από μια παγιδευμένη στο βρόγχο λιτότητας-υπερφορολόγησης-ύφεσης οικονομία και κοινωνία είναι αδύνατη. Είναι κοινός τόπος ότι θα χρειασθεί μια ισχυρή αναπτυξιακή ώθηση (ένα είδος νέου σχεδίου Μάρσαλ) με παράλληλη ελάφρυνση του κόστους εξυπηρέτησης του χρέους, αλλιώς το χρεοστάσιο είναι μαθηματικώς βέβαιο. Όσοι λένε ΝΑΙ στο μεσοπρόθεσμο πιστεύουν ότι αυτό θα γίνει με τη σύμφωνη γνώμη και κεφάλαια των δανειστών μας, αν κάνουμε τώρα ότι αυτοί επιτάσσουν, γιατί είναι προς το συμφέρον και των δανειστών μας να τα καταφέρουμε και όσοι λένε ΟΧΙ πιστεύουν ακράδαντα ότι θέμα στάσης πληρωμών τώρα δεν υπάρχει, ότι η πέμπτη δόση θα καταβληθεί ούτως ή άλλως διότι άλλως το ντόμινο που θα πυροδοτούνταν θα έκαιγε όλη την ευρωζώνη και ίσως όχι μόνο και ότι τώρα έχουμε αυτό το ισχυρό όπλο διαπραγμάτευσης, όπλο που δεν θα υπάρχει πιθανώς σε μερικούς μήνες, οπότε ίσως θα μας ξεφορτωθούν με μικρότερο κόστος για αυτούς οι εταίροι μας και αφού έχουμε ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία.

Διάβασα και παραθέτω δύο σημαντικά, νομίζω, άρθρα, δύο υπερασπιστών των δύο επιλογών. Η επιχειρηματολογία τους αξίζει της προσοχής μας.

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=7634

Ιστορικό Σχολίων (Μάϊος 2011)

Πρόκειται για σχόλια δημοσιευμένα τον Μάϊο του 2011 στο ιστολόγιο της Ανεξάρτητης Κίνησης Ιατρών 

 http://iatriko-forum.blogspot.com/

ΚΥΡΙΑΚΉ, 29 ΜΑΪ́ΟΥ 20

Quo vadis: Θανάσιμο δίλημμα

http://iatriko-forum.blogspot.com/2011/05/quo-vadis.html

Πριν από δύο μήνες, άνοιξα μια συζήτηση με θέμα Quo vadis στο forum του πανελληνίου δικτύου ιατρών και οδοντιάτρων (http://forum.greekmed.net/). Στο τέλος μιας εβδομάδας με μια αλυσίδα δραματικών ή δραματοποιημένων εξελίξεων (με χρονική σειρά: δήλωση του υπουργού οικονομικών περί εξάντλησης των ταμειακών διαθεσίμων του κράτους στα μέσα Ιουλίου, κατ’ιδίαν συναντήσεις των πολιτικών αρχηγών με τον πρωθυπουργό, πρόταση του προέδρου του ΣΕΒ περί δημοψηφίσματος που δεν απέρριψε κατηγορηματικά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, έναρξη μεγάλων καθημερινών συγκεντρώσεων στις ελληνικές πλατείες των «αγανακτισμένων», δηλώσεις της ελληνίδος επιτρόπου στην ευρωπαϊκή ένωση περί ενδεχόμενης επιστροφής της χώρας στη δραχμή, ασφυκτικές πιέσεις με αλλεπάλληλες δηλώσεις και από τις δύο πλευρές του ατλαντικού για συναίνεση και της αντιπολίτευσης ως προϋπόθεση για να εκταμιευθεί η περίφημη πέμπτη δόση, άκαρπη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας) επιθυμώ να καταθέσω μερικές σκέψεις για το κατά τη γνώμη μου αδιέξοδο στο οποίο έχουμε περιέλθει. Νομίζω ότι υπάρχουν μπροστά μας δύο επιλογές, που σε μένα τουλάχιστον φαντάζουν ως καταστροφικές: ο αργός και ο ξαφνικός θάνατος.

Ιστορικό Σχολίων (Απρίλιος 2011)

Πρόκειται για σχόλια δημοσιευμένα τον Απρίλιο του 2011 στο ιστολόγιο της Ανεξάρτητης Κίνησης Ιατρών 

 http://iatriko-forum.blogspot.com/

ΔΕΥΤΈΡΑ, 18 ΑΠΡΙΛΊΟΥ 2011

ΕΟΠΥΥ προ των πυλών

http://iatriko-forum.blogspot.com/2011/04/blog-post_18.html

Θέλω να καταθέσω μερικές σκέψεις που αφορούν τη σταδιακή πορεία προς την έναρξη λειτουργίας του ΕΟΠΥΥ καθώς και την πλήρη εφαρμογή του. Εκτιμώ ότι βασικό μέλημα του σχεδιασμού του συστήματος είναι η δραματική συμπίεση του κόστους με καταβολή του ελαχίστου δυνατού πολιτικού κόστους (χωρίς δηλαδή έντονες αντιδράσεις από τους ασφαλισμένους). Η κύρια παράμετρος είναι να στηθεί μία δομή που θα επιτρέπει να μπορούν να προϋπολογισθούν τα ποσά που θα καταβάλλονται σε αμοιβές ιατρών και ει δυνατόν σε φάρμακα.

Ιστορικό Σχολίων (Μάρτιος 2011)

Πρόκειται για σχόλια δημοσιευμένα τον Μάρτιο του 2011 στο ιστολόγιο της Ανεξάρτητης Κίνησης Ιατρών 

 http://iatriko-forum.blogspot.com/

ΠΈΜΠΤΗ, 31 ΜΑΡΤΊΟΥ 2011

Δωρεά οργάνων: εθελοντική προσφορά ζωής ή κοινωνικό καθήκον;

http://iatriko-forum.blogspot.com/2011/03/blog-post_31.html

Αναδημοσιεύω εδώ σημερινό ρεπορτάζ των Νέων για το νέο υπό κατάθεση νομοσχέδιο, που αφορά τις μεταμοσχεύσεις και το οποίο καθιστά δυνάμει δωρητές οργάνων όλους τους ενήλικους έλληνες πολίτες. Σπεύδω εξ’αρχής να ξεκαθαρίσω, ότι, ενώ φιλοσοφικά μπορεί να μη συμφωνώ απόλυτα με τις ρυθμίσεις που εισάγονται, εντούτοις τις θεωρώ αναγκαίες, όπως έχει διαμορφωθεί το πεδίο των μεταμοσχεύσεων στην χώρα. Οφείλω επίσης να ξεκαθαρίσω, ότι η άποψη μου είναι τρόπον τινά biased, δεδομένου ότι έχω θητεύσει και θητεύω σε μεταμοσχευτικό κέντρο, και έχω βιώσει το δράμα ανθρώπων που περιμένουν αυτό το δώρο ζωής που πολύ σπάνια πια έρχεται και πεθαίνουν αναμένοντας. Νομίζω όμως, ότι το θέμα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και αναμένω με ζωηρό ενδιαφέρον τις απόψεις των συναδέλφων καθώς και όποιου πολίτη επιθυμεί να καταθέσει τις απόψεις του στο ιστολόγιο μας.

Ιστορικό Σχολίων (Φεβρουάριος 2011)

Σας καλωσορίζω στο παρόν ιστολόγιο παραθέτοντας ένα ιστορικό κειμένων που αναρτήθηκαν από τον Φεβρουάριο του 2011 στο ιστολόγιο της Ανεξάρτητης Κίνησης Ιατρών (http://iatriko-forum.blogspot.com/).

ΤΡΊΤΗ, 22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΊΟΥ 2011

«Βόμβα Λοιμώξεων»

http://iatriko-forum.blogspot.com/2011/02/blog-post_22.html

Παραθέτω ένα απόσπασμα από το σημερινό άρθρο του Παντελή Μπουκάλα στην Καθημερινή.

«Πληκτρολογεί κανείς στον υπολογιστή τουhttp://www.papandreou.gr/papandreou/content/Home.aspx?d=6&rd=7739474&f=-1&rf=-1&m=-1&rm=-1&l=2 κτλ., εισέρχεται στον «προσωπικό κόμβο» του πρωθυπουργού και διαβάζει: «Οφείλουμε να σεβαστούμε ένα αξίωμα, ότι να είσαι μετανάστης ή πρόσφυγας δεν είναι καθόλου εύκολο. Η αντιμετώπισή μας οφείλει να έχει ως σημείο εκκίνησης το δεδομένο ότι βλέπουμε τον κάθε άνθρωπο ισότιμα. Συναναστρεφόμαστε κάθε άνθρωπο ως πολίτη του κόσμου και θέλουμε να έχει τα ίδια δικαιώματα, του αναγνωρίζουμε το δικαίωμα στην ειρηνική συμβίωση, στον σεβασμό, στην αξιοπρέπεια, στην ανθρωπιά. [...] Η άποψη ότι «οι μετανάστες δεν είναι πρόβλημα αλλά έχουν προβλήματα» αποτυπώνει μια πραγματικότητα, όσες βελτιώσεις και αν έχουν εφαρμοστεί και υλοποιηθεί. Υπάρχουν σημαντικά πρακτικά και θεσμικά προβλήματα και υπάρχουν και προβλήματα αντίληψης, νοοτροπίας, υποδοχής και αποδοχής. Το καλύτερο που θα συνέβαλε στο να σταματήσει αυτή η εικόνα, ήταν η ένταξη των μεταναστών».

Αυτά κι άλλα ανάλογα έγραφε ο κ। Παπανδρέου τον Νοέμβριο του 2008, όταν δεκαπέντε μετανάστες είχαν κηρύξει απεργία πείνας στα Χανιά. Τώρα απεργούν τριακόσιοι – και κινδυνεύουν. Αλλά ο πρωθυπουργός προτιμά να μιλάει διά στόματος Ραγκούση (που ανακάλεσε ώς και την άδεια παραμονής των 15 των Χανίων) ή Λοβέρδου, που σαν λοιμωξιολόγoς -εξουσιολόγος χαρακτηρίζει τους απεργούς «βόμβα λοιμώξεων». Στην ιστοσελίδα του κ. Παπανδρέου ουδέν σχετικό αναγράφεται».
Η υποκρισία του ελληνικού πολιτικού συστήματος (συλλήβδην), τα μικροκομματικά παιχνίδια στην πλάτη δυστυχισμένων πλασμάτων, τα επικοινωνιακά σόου στα κανάλια για το άσυλο ήταν προβλέψιμα και αναμενόμενα। Το θέμα όμως πλέον λαμβάνει άλλες διαστάσεις : oι απεργοί πείνας κινδυνεύουν να πεθάνουν και κανείς δεν συγκινείται। Είναι ένα θέμα που άπτεται των βασικών αξιακών θεσμίσεων του πολιτισμού μας και δεν μπορούμε να κάνουμε ότι δεν υπάρχει। Τουλάχιστον όχι εμείς.